Mocht je nu denken, dat een uurtje per week naar praktijkles gaan met je hond voldoende is, dan kom je van een koude kermis thuis. Als je eenmaal inzicht hebt in het wezen hond en dan m.n. hoe je eigen hond functioneert, ga je aan de slag. Mijn kleine "Chi" is erg schrikachtig van geluiden van verkeer, geritsel van bladeren, vallende eikels en een, voor haar, vreemd voorwerp b.v. een stukje papier of ander afval op straat zorgde er voor dat ze van slag raakte en op de vlucht wilde slaan. Daarbij ook nog het gegeven terughoudendheid naar mensen betekende dus "werk aan de winkel".

Nou is er niets zo gemakkelijk om zo'n klein hondje, aangelijnd, naar al die dingen waar ze bang voor is toe te slepen, want omtrekken zal ze me niet, maar dat is natuurlijk niet de bedoeling. Veel fijner is het om haar te laten ontdekken dat het in de buiten wereld ook leuk toeven is. Ik had haar dit wel al verteld maar dat gaf niet het beoogde resultaat. Ik ben toen ieder dag, samen met haar, situaties gaan opzoeken waar ze moeite mee had. Een ritje met de scootmobiel op rustige wegen, haar telkens belonend toe sprekend als ze gewenst gedrag liet zien. Koeien, schapen, paarden en herten met een bezoekje vereerd, want al deze dieren vond ze maar eng en probeerde ze weg te blaffen. Nu is ze zo ver dat, als ik zeg daar is een koetje of wat anders, ze recht gaat staan in het mandje en kan ze haast niet wachten tot we er zijn want ze heeft geleerd dat het voor haar ook wat oplevert, al is het maar een vriendelijk woord een kriebel achter het oor of een brokje. Inderdaad, in principe kunnen die beesten haar gestolen worden maar ik heb bereikt wat ik wilde bereiken. Geen geblaf meer naar "vreemde" beesten.

Geleidelijk aan steeds meer de drukte van het verkeer opgezocht, steeds met kleine stukjes haar probleem verkleinen. Nu is ze zover dat ze rustig mee loopt langs een vrachtwagen met draaiende motor.�Als we tijdens een wandeling iets tegen kwamen waar ze niet langs wilde omdat ze er bang voor was ben ik letterlijk op mijn knieën gegaan om haar te helpen haar angst te overwinnen. Meestal ging het om zwerfafval zoals blikjes, plasticflessen of afzettingslint bij werkzaamheden. Voor iedere stap in de goede richting werd ze beloond en na iedere, "geslaagde" poging zocht ik de situatie weer op, tot dat ze er zelfstandig langs liep. Soms best vermoeiend maar wel de moeite waard.

De terughoudendheid naar mensen is een ander verhaal.Ze vindt het niet prettig als vreemden haar onstuimig begroeten of plotsklaps optillen. Kinderen die op bezoek komen maken zich klein en daar gaat ze dan naar toe om te spelen of een knuffel te halen. Volwassenen staan niet altijd open voor advies en vinden dat het op hun (harde) manier ook wel werkt en dat zo'��n hondje toch niets te zeggen heeft. Nou die van mij heeft heel wat te zeggen; ze spreekt met haar hele lijf, alleen zien ze dat niet of ze willen het niet zien. Bij die mensen zeg ik: AFBLIJVEN en indien nodig gaat de hond naar haar plaats. Ze al altijd het type hondje blijven dat de kat uit de boom kijkt maar ze is opener ��geworden naar de mensen die het "bewust of onbewust" ��wel goed doen.

Toch ligt de basis voor al de dingen die nu goed gaan buitenshuis, bij het creëren van duidelijkheid en consequent zijn binnenshuis. Simpele oefeningen die uitgevoerd moeten worden staan garant voor duidelijkheid en veiligheid. Nee is nee en ja is ja. Met dit alles is deze kleine dame een hele baas geworden maar ze weet; het vrouwtje is baas boven baas en zo hoort het.

Chihuahua Cetout

Mw. de Greef

Geleen

Terug >