Donja is een kruising Labrador van 3 jaar. Ik heb haar uit het asiel van Maastricht gehaald toen zij 9 maanden oud was. Een extreem bang hondje, mishandeld en verwaarloosd. Voordat ik een hondje kocht was mij al duidelijk dat ik met het hondje op cursus wilde. Maar ook de asielhoudster en de dierenarts bij wie ik gelijk de hond liet nachecken adviseerden mij dit. Donja dronk ontzettend veel, at bijna niet, had een kale plek op haar rug, wilde de deur niet uit of de tuin in. De dierenarts gaf mij een aantal folders van hondenscholen, waaronder die van de "hondentolk". Volgens haar de duurste maar wel de beste. Er stond een boek "Hondentaal van binnenuit" op de toonbank, geschreven door de eigenaar van deze hondenschool. Dat leek me wel wat dus dat boek ook maar meteen gekocht.

De eerste de beste zondag ging ik met mijn vriend en het nieuwe hondje naar de locatie "Kerkrade". Donja was zo bang dat ze het terrein niet eens op durfde. We hadden geluk een of twee weken later zou een nieuwe "basiscursus" beginnen. We hebben ons gelijk aangemeld en zo ontstond het begin van regelmatig op Zondag naar de leslocatie Kerkrade gaan. In het begin was het best wel moeilijk. Er werd gewerkt met de zogenaamde "clickermethode" en natuurlijk was Donja bang voor de clicker. Maar dankzij de goede zorg van Jack onze instructeur voor deze cursus ging dit steeds beter. Het gekke van Donja is dat zij bang is voor normale dingen zoals mensen, wandelen, de tuin ingaan enz. Maar b.v. onweer of vuurwerk maakt haar niets uit. Nu ze eindelijk in de tuin durft moet ik ook oppassen met de elektrische heggenschaar want daar is zij absoluut niet bang voor.

Een goede oefening bleek ook het kopje koffie drinken voor en na de les in de kantine van deze locatie. Zo moest zij wennen aan een kleine omgeving met veel mensen en honden. Na de basiscursus volgde de brugklas, vooruit I, II en III. Toen helaas een tijdje niets. En hierna behendigheid I. Het tijdelijk geen les volgen bleek haar niet zo goed te doen. Na het volgen van behendigheid bleek weer een verbetering in haar gedrag op te treden. Alleen mijn verwachting dat ze door deze cursus zou leren dat ze zich moest inhouden en concentreren, beseffen dat ze vier poten heeft enz. Viel tegen. Het was gewoon ram op de wip en dwars door de schutting.

Wat ook een goede oefening voor Donja bleek het werken met demente bejaarden. Er werd mij gevraagd of ik er niet voor voelde om mee te doen met het zorgproject. Mij leek Donja niet zo geschikt voor dit project omdat dit ook wel aaiproject genoemd wordt. Donja vindt mensen nog steeds maar erg eng. Maar we gingen het proberen. Wat Donja wel goed kan is nl. Kunstjes doen op commando. In het midden van de cirkel liet ik haar dan rollen, af, plat, rondje, zwaaien enz. En verder vond ze het ook erg leuk om achter de andere hondjes aan te rennen. Donja heeft meer zelfvertrouwen gekregen in de tijd dat ze bij mij is. De hondenschool heeft hier ook een belangrijk deel aan. Wanneer wij nu richting Kerkrade rijden op Zondagochtend is het een gepiep, gejammer en gegaap achterin de auto. Het is feest we gaan naar school. Normaal geeft ze geen piep in de auto.

Naar mijn gevoel heeft ze teveel zelfvertrouwen gekregen. Trekken aan de lijn bijvoorbeeld kan ze heel goed, ondanks de Halti of misschien net vanwege de Halti. Maar toen ik last kreeg van een schouderblessure door dat getrek was de Halti voor mij een geweldige uitkomst. Ook voor het sturen van haar tijdens de les. Oh ja, op de les gedraagt ze zich meestal voorbeeldig. Donja heet nu ook niet meer Donja maar Dondersteen.

Langzaam begon het erin te sluipen. Ze maakte een keer ruzie met een andere hond. Wat anders nooit voorkwam. Karel en ik zeiden tegen elkaar "ja, madam wordt volwassen". Dan kwam er weer eens een kind langs rennen en dan was het woef, ze wilde erachteraan. Ja, zou je ook niet zo iemand die langs je flitst dacht ik dan. Maar ze begon steeds meer ruzie te maken met andere honden. Flink te blaffen als iemand langs "haar" tuin liep. Wanneer we vroeger mensen op straat tegenkwamen tot ze zich altijd schuw weg. Zeker bij kinderen. Toen op een gegeven moment tijdens een wandeling ons drie kinderen passeerden die alleen maar gewoon langsliepen en zij toen de kinderen voorbij waren een sprong maakte naar de kinderen toe, was voor mij de maat vol. Dit gedrag kon ik niet tolereren. Zij daagde ook mensen uit en als die zich dan omdraaide kwam zij achterlangs richting hand. Ik moet zeggen er is niets gebeurt tot nu toe. Tenminste geen bijtincident, nog niet. Maar ook het zorgproject liep gevaar, grommen naar andere honden. En ja ik kon haar niet meer vertrouwen. En dit is allemaal niet leuk. Je schaamt je, je maakt je zorgen. Het is thuis toch zo'n lieve hond. Je wilt zoiets voor jezelf eigenlijk niet waar hebben. Jouw hond doet zoiets niet. Maar het is wel waar en ik vind dat als je een hond hebt dan ben je er ook voor honderd procent verantwoordelijk voor. Zeker wanneer er iets zou gebeuren. Bovendien is het uiteindelijk de hond die de klos is.

Ik heb toen maar eens een afspraak gemaakt met Godfried om erover te praten wat ik in deze situatie zou kunnen doen. We waren het er al gauw over eens dat hier sprake is van angstagressie, iets wat ik zelf ook al bedacht had. Ik lees namelijk zeer veel literatuur over honden en hun gedrag. Maar er is een zeer groot verschil tussen theorie en praktijk. Bovendien is het zo dat als het om je eigen hond gaat je niet echt een objectieve kijk hierop hebt. Want het is jouw monstertje en jij bent mammie. Je kunt een hoop verklaringen opzoeken wat de oorzaak hiervan is en deze ligt op de een of andere manier meestal toch wel bij de eigenaar, hoewel dit niets te maken heeft met schuldkwesties.

Het is een feit dat honden van alleenstaande vrouwelijke baasjes zich vaak "autoritair" gedragen. Maar dat hoeft niet altijd zo te zijn. En honden op de bank is volgens de theorie ook niet wenselijk. Toch waren de honden die wij vroeger als kind hadden hele normale, sociale honden ook al mochten die af en toe als het kleedje op de bank werd gelegd er ook gezellig bij. Theorie, theorie, ik word er helemaal gek van, de ene schrijft dit en de ander schrijft dat. Hoe was het ook alweer, "hoe meer je weet hoe meer je tot de ontdekking komt .........

Zo ook met de gedragstherapie die we nu volgen. We staan daar met een ploegje van een stuk of 4 tot 7 honden op het veld. Allemaal stuk voor stuk "probleemgevallen". En daar ga je dan met je hondje stapje voor stapje vooruit (letterlijk en figuurlijk). Want er word je geleerd dat je eerst moet samenlopen. Het aanleren van starten en stoppen is hierbij elementair. Er wordt aandacht van je hond verwacht, maar niet volgens de conventionele methode. Zelf trekken aan de riem is uit den boze. Ook de hondvriendelijke clickermethode wordt voor even terzijde gezet. Er wordt van uitgegaan dat deze methode in het verleden bij deze hond op dit moment niet helpt dus volgt een andere benaderingswijze. Met een duur woord werken we volgens de T.T.E.A.M. methode van Linda Tellington-Jones. Maar ook nu weer. Het is onmogelijk je deze holistische benadering eigen te maken vanuit een boek. Praktijkervaring daar draait het om. Ik vind het moeilijk om te zeggen of er vooruitgang is. Maar het is een feit dat het adembenemend is om naar het gedrag van deze honden te kijken. Ik stap dan ook graag even uit het proces en laat Karel met Donja op het veld lopen. Ondertussen observeer ik het gedrag van mijn hond en dat van anderen. De ene steeds letterlijk de kop in het zand (ik ben er lekker niet). De ander loopt parmantig rond. Weer een ander loopt te piepen of onophoudelijk te blaffen en in een zeldzaam moment valt een hond uit. Wat hier op dit veld gebeurt is uniek, mooi om te zien wat er gebeurt. Zo te zien gebeurt er vaak nl niets. De eigenaren lopen in een langzaam tempo over het veld en je maakt mij niet wijs dat niet ieder van ons wel een of meerdere malen bedacht heeft "ik sta hier voor paal". Maar er gebeurt zoveel, maar het is zo subtiel dat de meeste van ons dat niet zien gebeuren laat staan een buitenstaander. Ik zie bijvoorbeeld wel aan Donja dat wanneer ik met haar over het veld loop zij voor van alles en nog wat belangstelling heeft, behalve voor mij. Wanneer Karel dan met haar over het veld loopt heeft Donja alleen nog maar belangstelling voor mij. Hier op het veld gebeurt het allemaal, ogenschijnlijk kleine maar eigenlijk heel grote dingen. Ik vind persoonlijk dat je bewondering moet opbrengen voor de mensen die hier op het veld met hun honden bezig zijn. Dit doe je niet zomaar. Dit is ingewikkelde materie die je aan je lijf ervaart. De hond is emotioneel niet in balans maar jijzelf ook niet. Maar ik vind het buitengewoon knap dat iemand erkent dat er een probleem is. Want het is niet leuk, jouw allerbeste vriend, je maatje, je hond maakt het je moeilijk. Wandelen is niet leuk meer, je hebt verdriet om je hond. Je wilt het allerbeste voor je kameraad. Vooral dat het een gezellige sociale huishond is. En dan sta je weer op dat veld. Ik kijk veel naar honden wanneer ik buiten ben. Of dat nu met of zonder Donja is, en ik observeer hun gedrag graag, en kom daarbij tot de conclusie dat veel meer honden gebaat zouden zijn bij therapie of op zijn minst een cursus. Zoals je zegt gaat het stapje voor stapje, een leerproces voor Donja en voor mij. En ik denk dat we daar de rest van ons leven mee bezig zijn. Zo gaat dat toch als je niet meer leert is er niets meer aan.

Het interessante van deze methode is eigenlijk ook dat dat is wat ik zocht toen ik met Donja op behendigheid ging. De hond wordt zich veel meer bewust van zijn eigen lichaam. "Tjeempie ik heb vier poten, en dat zwaaiende ding daar achter hoort ook bij mij". Ik kan me dus ook voorstellen dat voor degene die serieus met behendigheid aan de slag willen de T.T.E.A.M. methode een prachtige aanvulling of zelfs voorbereiding op behendigheid kan zijn. Ook voor honden die vanwege afwijkingen geen behendigheid mogen of kunnen doen. De toestellen "hulpmiddelen" genoemd zijn nl extreem laag.

Naast je zorgen is er ook een leuk element. Intensief met je hond omgaan schept ook een band. En erg prettig vind ik het wanneer je met de mensen praat die ook op gedragstherapie met hun hond zitten. De problemen mogen dan verschillend zijn net zoals de grote en het ras van de hond, het gaat om dezelfde emotie. De verwachtingen die wij van onze honden hebben. Deze verschrikkelijk moeilijke maar uiterst boeiende nieuwe methode van omgaan met je hond. Een mevrouw zei laatst "mijn hond hangt zich op", en verwoorde eigenlijk daarmee hoe ongelukkig ik me met deze methode ook voel. Niet meer lang wandelen, niet clickeren, geen lekkers. Ja, ik voel me zelf onprettig met deze manier van omgaan. Ik kom tijdens een wandeling soms niet verder dan alleen maar starten en stoppen. Maar toch weet ik, voel ik en vertrouw ik erop dat dit vooruitgaan gaat opleveren. Dit is eigenlijk ook al zo. Soms kan ik 5 passen lopen zonder dat ze begint te trekken. Dit betekend geen verwachtingen hebben. Ik bedoel je normale denkpatroon verloopt ongeveer als volgt. "ver......, ik moet toch in staat zijn om gewoon te kunnen wandelen met dat beest". Helaas, pindakaas we zijn gewoon nog niet zover. En wanneer het een keer wel gaat wil dit nog niet zeggen dat het de volgende keer weer gaat. Misschien is het haar of jouw dag wel niet, stond de wind of de sterren wel verkeerd, kwamen we de verkeerde honden, mensen of luchtjes wel tegen. Maar een ding heeft het dan toch wel al bewezen. Wat dan, zul je zeggen. Nou gewoon, dat het kan!

Emmy Rodler

Heerlen

Terug >