In 2001 is onze keus gevallen op een Welsch Terriër, een leuke hond met een pittig karakter. De eerste jaren deed onze Jip het heel goed en gaande weg vertoonde hij toch, soms behoorlijk irritant gedrag. Vooral wanneer de voordeurbel ging of de telefoon ging over, raakte hij zo opgewonden dat er bijna geen houden meer aan was. Rond etenstijd deden we hem in de bench, omdat we dan en zelf rustig konden eten, maar ook om zijn eten gereed te kunnen maken. Zijn eten bestond uit brokken met€¦..leverworst. En zonder leverworst raakte hij de brokken niet aan. Tijdens het gereedmaken van zijn eten kon hij wel eens naar de broekspijp happen. Gelukkig heeft hij nooit echt doorgebeten, maar toch€¦(misschien was het wel zijn intentie)

Al met al redenen volop om zijn gedrag te corrigeren. Omdat Jip een drietal cursussen heeft gevolgd bij Godfried Dols, leek het ons ook nu een logische stap wederom met hem in contact te treden. Tijdens het intakegesprek werd een voor ons nogal heavy programma opgesteld. Een zwaar programma voor de hond en zijn baasjes met als doel de miscommunicatie tussen eigenaren en hond te elimineren. In de eerste week wist Jip niet wat er aan de hand was, je merkte zijn onzekerheid. In de tweede week werd hij ook nog gecastreerd. Bij alle ellende kreeg hij ook nog een toeter (kap) op zijn kop om te voorkomen dat hij aan de hechtingen kon likken. Gelukkig verliep het herstel na zijn operatie voorspoedig. We merkten dat Jip toch wat rustiger werd, hij begon (af en toe) te wennen aan de voor hem nieuwe situatie.

Wat waren we trots€¦€¦€¦ maar net als je dacht, het veranderprogramma slaat aan, ging hij weer de fout in. Vooral deze situaties waren teleurstellend en dat had vooral te maken met onze te hoge verwachtingen. Met ons gezond verstand beredeneerden we dat zijn gedrag, veelal "aangeleerde onzin", niet in 3 weken veranderd kon zijn. Wat we nu ook beseft hebben, is dat de aan Jip gestelde grenzen in het verleden te vaak overschreden zijn. We zijn wellicht te tolerant naar hem toe geweest en Jip op zijn beurt was bezig de roedelladder te beklimmen. Deze bewustwording onzerzijds sterkte ons in het hele proces. Jip, hoe lief en aanhankelijk hij ook kan zijn, zal moeten weten dat hij op de laatste plaats komt. Nu zijn we zover dat we met onze Jip met de praktijklessen van de gedragstherapie begonnen zijn. In deze periode wordt ook het resocialisatieproces weer een beetje in gang gezet. (Het uiteindelijke doel van de gedragstherpie is immers niet de autoriteitsverhoudingen te herstellen, maar te bouwen aan een respectvolle ouder-kindrelatie (red.)

Na vijf weken is onze winst:

Jip bewaart binnenshuis heel goed afstand

Jip poept en plast tijdens het uitlaten binnen 5 minuten

Jip verorbert zijn brokken zonder leverworst

jip gaat lang niet meer (altijd) zo keer als de bel of de telefoon gaat

Jip reageert niet meer op geritsel van snoepjespapier

Jip loopt al heel goed met Halty

Op advies van Godfried doen we hem een paar uur per dag een bandage om. De bandage, volgens de zgn. Ttouch-methode zorgt ervoor dat de hond zich bewust wordt van de lichamelijke stabiliteit, waardoor hij ook emotioneel in balans kan komen. Je bemerkt bij de hond tijdens het dragen van deze bandage dat hij veel rustiger is. Maar we zijn er nog niet, het kan en moet allemaal nog beter. We hebben er wel alle vertrouwen in dat we op de goede weg bezig zijn.

Mw. M. Daniëls

Stein

Terug >